Voeden in
verbinding
Brasschaat, 2 augustus 2026
Begin augustus fotografeerde ik het evenement Voeden in Verbinding in Brasschaat.
Tijdens de Wereld Borstvoedingsweek vieren we hier borstvoeding, maken we het zichtbaar en kunnen mama’s onderling verbinden.
Twee weken terug deelde ik in mijn stories op Instagram dat ik Hila, mijn dochter van 3 jaar, nog steeds voed.
Ik kreeg hierop van een onbekende een kotsende emoticon terug.
Nou vind ik dat zelf nog niet eens zo erg. Iedereen vindt overal wel wat van, maar het zegt wél iets over wat we vinden van langvoeden.
Het is nog steeds iets wat ‘niet doorgaans’ is, iets wat in de maatschappij als ‘bijzonder’ wordt aangemerkt. En waarom eigenlijk?
Ik voel me heel comfortabel om Eza (nu ruim 14 maanden) te voeden in het openbaar. Maar Hila leg ik niet heel graag aan in het openbaar, in ieder geval niet op een plek die niet speciaal bedoeld is voor moeders.
Ik zou willen dat het anders was, maar het is niet zo.
Ik doe het wel, als ze het echt graag wil op dat moment, maar ik ben dan niet super op m’n gemak, waarschijnlijk ook omdat ik er eerder opmerkingen over heb gekregen. En dan heb ik het niet over de online wereld waarin ik voor een groot gedeelte leef, maar buiten, daar waar we elkaar fysiek ontmoeten.
Daarom vind ik het des te belangrijker om over borstvoeding en langvoeden te blijven praten én het vast te leggen op beeld.
En terwijl ik dit schrijf, markeert mijn laptop het woord langvoeden als niet gekend.
Waarom heet het ‘lang’-voeden? Wat houdt dat in? Wanneer voed je ‘lang’?
De Wereldgezondheidsorganisatie adviseert om je baby de eerste 6 maanden uitsluitend borstvoeding te geven en daarna door te voeden tot je kindje minimaal twee jaar oud is.
En toch wist ik niet van langvoeden af voordat ik moeder werd. En zei een vriendin ooit tegen mij, voordat ik moeder werd, dat ze het raar vond ‘zo’n groot kind aan de borst’. Ik ben dat nooit vergeten. Wat vond ik daar zelf eigenlijk van? Was dat dan raar?
Nu vind ik het de normaalste zaak van de wereld dat ik mijn dochter van 3 jaar nog borstvoeding geef.
Ik vind het niet bijzonder, ik vind het niet raar, het is gewoon zo gelopen.
Omdat ik heel graag wilde tandemvoeden. Dat wilde ik gewoon meemaken, ik wilde zien en voelen hoe het zou zijn, twee kindjes aan de borst en ik ben heel dankbaar dat dat is gelukt.
Sindsdien voed ik mijn twee kinderen aan de borst en is elke dag er weer eentje dat ik borstvoeding geef. En op deze manier is Hila straks 4 jaar en voed ik haar nog. Ik zie wel hoe het loopt, ik denk niet te veel vooruit.
Langvoeden mag er zijn in deze maatschappij.
En hopelijk, ooit, op een dag, zullen moeders geen opmerkingen meer krijgen. Niet meer te horen krijgen dat het raar is, want “alleen baby’s horen toch aan de borst”, en zullen ze zich helemaal veilig voelen om te voeden in het openbaar.
Wat zijn jouw ervaringen met borstvoeding? En met voeden in het openbaar?
Ik vind het mooi en belangrijk om deze verhalen te blijven delen en op die manier zichtbaar te maken wat voor zoveel moeders onderdeel is van het dagelijks leven. Je mag me altijd een berichtje sturen via Instagram:
IK LEES GRAAG JOUW VERHAAL.
En misschien is dit ook waarom ik borstvoeding zo graag vastleg. Het is van sommige moeders een wezenlijk onderdeel van hun dagelijks leven, van hun bestaan. Precies dat vind ik belangrijk in het fotograferen. Ik wil ervoor zorgen dat je jouw leven nu, voor altijd, kan vastpakken. Dat je terug kan gaan naar wat er nu zo ‘gewoon’ is, maar wat later één van de belangrijkste dingen bleek.
BEKIJK HIERONDER MEER VAN MIJN WERK ALS FOTOGRAAF.
Wie weet kunnen we samen iets creëren wat je voor altijd bijblijft.